توی این غروب خلوت دِلم گرفته
تموم دنیارو غم گرفته
مُسافر من که کوله بارش پُر از غباره
صدای بالِ کبوتَرارو یادم میاره
شاید رو بال سفید اَبرا نشسته رَفته

چه خوب گریه که قد دنیا دلم گرفته
چه خوبه گریه که مثل اَبرا دلم گرفته
ای رفته بی خَبر نِفرین به این سفر
رفتیو دستمو نگرفتی دَستای خَستَمو نگرفتی
من از این شهر بی صدا کجا بِرَم
دل شکستمُ به کی بدم
شده این درد کُهنه وقت گفتنش
کجا برم به کی بگَم به کی بگَم

صدام کردی صدام کردی
صدای قلبمُ شنیدم
صدام کردی صدام کردی
صدای قلبمُ شنیدم
با گریه دنبال تو گشتم ولی دیگه تورو ندیدم
تمام لحظه هارو گشتم ولی دیگه تورو ندیدم

تن گرم عاشقت کوُ که سرده دستام
ببین چه خسته ببین چه تنهام
تو نیستی رنگ سحر پریده ،ستاره مُرده
سیاهی ِ شب روزای خوبُ به خاک سپُرده
صدات صدای پرنده ها بود پُراز هَوا بود
چی شد که بال صداتو بستن
بگو پَراتُ کجا شکستن
بگو پَراتُ کجا شکستن کجا شکستن
اَشکم نصارِ تو قلبم مَزارِتو

رفتیو سایه ها تو رو بُردن
مردای قصه ها همه مُردن
من از این شهر بی صدا کجا بِرَم
دل شکستمُ به کی بدم
شده این درد کُهنه وقت گفتنش
کجا برم به کی بگَم به کی بگَم

صدام کردی صدام کردی
صدای قلبمُ شنیدم
صدام کردی صدام کردی
صدای قلبمُ شنیدم
با گریه دنبال تو گشتم ولی دیگه تورو ندیدم
با گریه دنبال تو گشتم ولی دیگه تورو ندیدم
ولی دیگه تورو ندیدم ولی دیگه تورو ندیدم
ندیدم ندیدم ندیدم ندیدم ندیدم

بگو با من چرا تا کی نمی بینم تو را ای ماه

بگو تا کی  اسیرم من اسیر درد ورنج و آه

نمی دانم چه خواهد شدحدیث عشق و دل دادن

چه پایان دارد این قصه نبرد غصه ها با من

به پاهایم توانی نیست شدم خسته ازاین تکرار

از این دور تسلسل ها میان گنبد دوار

درونم شعله ای سرکش برونم رو به خاموشی

به قلبم خاطراتی تلخ  پر از حس فراموشی

زمن پرسند بهر چه چنین بی تاب و حیرانی

بیا ای آسمان بشنو دلیل این پریشانی

که اکنون مدتی باشد  ندیدم دلبر خود را

ندیدم روی خندانش  و آن چشمان زیبا را 

منم سرگشته حیرانت ای دوست 

کنم یکباره جان قربانت ای دوست

میان شعله ها کاشانه کرده

وجودم را زغم ویرانه کرده

زحجرانت دو تا رو بر زبانم

 پریشان گشته شد یکباره حالم

دعای بر آن دل داده کردم

زحسرت ساغر چشمانم ای دوست

  لبانت یکسره از باده کردم

زحجر یار تا کی داغ داری

تو مجنون پریشان روزگاری

  من آن سرگشته حجر نگارم

کنون امیدست با امید وصلم

درون سینه آسایش ندارم

(بیــاد مهدی )

 دلواپس ترین دلواپسی دنیا دلواپس چشمانت کاشکی . . . 
در بیکران کرانه های رویایی این غروب دل سرخ

کمی هوای دلت به رنگ آبی بی کران کرانه های دلم بود

 کاشکی در بینهایت باورهایم تو بودی و رویای ماندنت .

دلتنگم

دلتنگ در اغوش کشیدن

تمام فریادها

تمام یادها

تمام بنیادها

تمام بودنت

تمام دیدنت

تمام فریادهای نا همگون دنیای بی پروای ژرف بی احساس.

دلتنگ دلم شاید که دیگر نیست دلی که در حوالی چشمانت به

خاک سپردی و رفتی که بمانی .

منتظرم ،

منتظر و خمارالوده یک تماشا

منتظر و چشم به راه يک بار ديدنت

اسیرم ،

اسیر رخوتی مبهم

اسير يک دلبستگي مبهم

اسير يک عشق يک طرفه

اسير يک دوست داشتن بي نهايت

کجاست شوری که شعری بیافرینم

امشب باز خود را به من رسانده ای . . .

به من رسید ی و بر فراسوی نگاهم چشم دوختی و خود

 را بر بلندای آزوهایت دیدی من در بدر چشمانت بودم و تو

دیده به دیدار چشمانم چشم می دوختی
کجاست یادم ؟ ،

به دنبالت ،

به دیدارت ،

به رویایت نمیدانم . . .
نمیدانم چنین بودن چگونه میتوان ماندن
نمی دانم کدامین یاد رویای زمین آرام گاهی میتواند

 باشدم در ظلمت رویای بی بنیاد نا آرام خونین دل .

اگر روزی به دیدارم قدم در تیره راهی سخت بنهادی

 بیا هم توشه راهت دل پر درد خونینم .

یه روز اومدی مثل موج دریا
بوی پیرهنت مثل خواب و رویا
سایه های ما رو شنای ساحل
پا به پا بی صدا غرق تمنا
یه روز اومدی تو سکوت سردم
سر به راه شد این دل دوره گردم
حالا چی شده که می خوای جدا شی
چی شده تو بگو من چه کردم
حالا باز منو نسیم و موج دریا
میمونیم بدون تو غریب و تنها
به خدا بی تو یه صدف شکستم
به خداااا
حالا باز منو نسیم و موج دریا
میمونیم بدون تو غریب و تنها
به خدا بی تو یه صدف شکستم
به خداااا
دوباره تو باد موهاتو رها کن
منو راهیه شب قصه ها کن
میمیرم واسه تب تند لبهات
دوباره زیر لب اسممو صدا کن
اشکم و پاک کن از گونه ی من
سر بذار باز رو شونه ی من
منو سیاه کن با دروغ تازه
بگو که میگیری بهونه ی من
حالا باز منو نسیم و موج دریا
می مونیم بدون تو غریب و تنها
به خدا بی تو یه صدف شکستم
به خداااا
حالا باز منو نسیم و موج دریا
میمونیم بدون تو غریب و تنها
به خدا بی تو یه صدف شکستم
به خداااا
دوباره تو باد موهاتو رها کن
منو راهیه شب قصه ها کن
می میرم واسه تب تند لبهات
دوباره زیر لب اسممو صدا کن
اشکم و پاک کن از گونه ی من
سر بذار باز رو شونه ی من
منو سیاه کن با دروغ تازه
بگو که میگیری بهونه ی من
حالا باز منو نسیم و موج دریا
میمونیم بدون تو غریب و تنها
به خدا بی تو یه صدف شکستم
به خداااا
حالا باز منو نسیم و موج دریا
می مونیم بدون تو غریب و تنها
به خدا بی تو یه صدف شکستم
به خداااا
حالا باز منو نسیم و موج دریا
میمونیم بدون تو غریب و تنها
به خدا بی تو یه صدف شکستم
به خداااا

اون که یه وقتی تنها کسم بود

تنها پناه دل بی کسم بود

تنها گذاشت و رفت از کنارم

از درد دوریش من بی قرارم

خیال میکردم پیشم میمونه

ترانه عشق واسم میخونه

خیال میکردم یه هم زبونه

نمی دونستم نامهربونه

با این که رفته اما هنوزم

از داغ عشقش دارم میسوزم

فکر و خیالش همش باهامه

هرجا که میرم جلو چشامه

دلم میخواد تا دوام بیارم

روی درد دوریش مرهم بزارم

اما نمیشه راهی ندارم

نمی تونم من طاقت بیارم

نمی تونم من طاقت بیارم

اون که یه وقتی تنها کسم بود

تنها پناه دل بی کسم بود

تنها گذاشت و رفت از کنارم

از درد دوریش من بی قرارم