بدنبال کدامین قصه و افسانه می گردی؟

 درین بیغوله ردپایی از یاران نمی یابی

 چراغ شیخ شد خاموش و این افسانه روشن شد

 که در شهر ددان میراثی از انسان نمی یابی

 ***

 در دو روز عمر کوته سخت جانی کردم

با نامهربانان مهربابی کردم

همدلی هم آشنایی

هم زبانی کردم

 بعد ازین بر چرخ بازیگر امیدم نیست،نیست

آن سرانجامی که بخشاید

نویدم نیست،نیست

هدیه از ایام جز موی سپیدم نیست،نیست

 من نه هرگز شکوه ای از روزگاران کرده ام

نه شکایت از دورنگی ها یاران کرده ام

گرچه شکوه بر زبانم می فشارد استخوانم

 من که با این برگریزان روز و شب سر کرده ام

صد گل امید را

در سینه پرپر کرده ام

دست تقدیر زمانم

کرده همرنگ خزانم

 ***

 پشت سر پلها شکسته

پیش رو نقش سرابی

 هوشیار افتاده مستی

در خرابات خرابی

 مهربانی کیمیا شو

مردمی دیریست مرده

 سرفرازی را چه داند

سربزیری سرسپرده

 میروم دلمردگی ها را ز سر بیرون کنم

گر فلک با من نسازد چرخ را وارون کنم

 بر کلام ناهماهنگ جدایی خط کشم

در سرود آفرینش نغمه ای موزون کنم

 ***

 در دو روز عمر خود بسیار حرمان دیده ام

بس ملامتها کزین نامردمان بشنیده ام

سردهد در گوشه جانم

موی همرنگ شبانم

 من که عمر رفته بر خاکستر غم چیده ام

زین سبب گردی ز خاکستر به خود پاشیده ام

 گر بمانم یا نمانم

بنده پیر زمانم

 گربمانم یا نمانم

بنده پیر زمانم

لحظه ها رو با تو بودن، در نگاه تو شکفتن
حس عشقو در تو دیدن، مثل رویای تو خوابه

با تو رفتن با تو موندن، مثل قصه تو رو خوندن
تا همیشه تو رو خواستن، مثل تشنگیه آبه

اگه چشمهات منو می خواست، تو نگاه تو می مردم
اگه دستهات مال من بود، جون به دستهات می سپردم

 اگه اسممو می خوندی، دیگه از یاد نمی بردم
اگه با من تو می موندی، غم دنیا رو می بردم

 بی تو اما سر سپردن، بی تو و عشق تو بودن
تو غبار جاده موندن، بی تو خوب من محاله
بی تو حتی زنده بودن، بی هدف نفس کشیدن
تا ابد تو رو ندیدن، واسه من رنج و عذابه

اگه چشمهات منو می خواست، تو نگاه تو می مردم
اگه دستهات مال من بود، جون به دستهات می سپردم

 اگه اسممو می خوندی، دیگه از یاد نمی بردم
اگه با من تو می موندی، غم دنیا رو می بردم

توی آسمون عشقم غیر تو پرنده ای نیست
روی خاموشی لبهام جز تو اسم دیگه ای نیست

توی قلب من عزیزم هیچ کسی جایی نداره
دل عاشقم به جز تو هیچ کسی رو دوست نداره

اگه چشمهات منو می خواست، تو نگاه تو می مردم
اگه دستهات مال من بود، جون به دستهات می سپردم

 اگه اسممو می خوندی، دیگه از یاد نمی بردم
اگه با من تو می موندی، غم دنیا رو می بردم
اگه چشمهات منو می خواست، تو نگاه تو می مردم
اگه دستهات مال من بود، جون به دستهات می سپردم

خدایا نمیرسه مرگ من

                                  عشقم خوابه من بیدارم

روز عشقم شده افسانه

                                  مثال لیلی و مجنونم

چرا رفتی گله نازم

                                شدی رفیق نیمه راهم

تو غروب دلدادگی کن

                                سیه پوشتم گله نازم

تنها رفتی گله نازم

                                شدی رفیق نیمه راهم

خدا بگو چه گناهم بود

                               عذابش مرگ یارم بود

بسوزم تو اتیش دنیا

                               بگو بدونم این حقم بود

میسوزم اخه تنها بود

                                 تو غمه دنیا دلش دریا بود

همدو رفیق تنهایهام

                              رفتو بخت دلش تنها بود

تنهااااااااااااااااااااااا بوووووووووووووووود

امروز چه دلتنگم

امروز چه دلتنگم

مثل من که مثل من گم ترانه کمرنگم

مثل من که مثل من گم ترانه کمرنگم

 

امروز چه دلتنگم

خاکستری ام انگار

همخاطره زنبق، یک لحظه پس از رگبار

امروز چه دلتنگم

از جنس تکاپوی مصنوعی فواره

بر حاشیه تکرار

 

امروز چه دلتنگم

مبهوت و کبود و گس

بر حضور مجروحم، چه فاخته چه کرکس

چه سرخ خیابان و چه قهوه ای کوچه

شکل سایه ابرم، بودنی سیاه و بس

 

امروز چه دلتنگم

امروز چه دلتنگم

مثل من که مثل من گم ترانه کمرنگم

مثل من که مثل من گم ترانه کمرنگم

 

بر مرکب چوبینم از کوچ نمی مانم

همساعت میدانچه بر دایره می رانم

بی حوصله

بی رویا

دریاچه اندوهم

تدفین جلگه و جنگل

سوگواری کوهم

 

آه ای من جان خسته

عصیان فرو خفته

انفجار پنهان و افسانه ناگفته

امروز که دلتنگم ناگهانه طغیان کن

شهر بهت و بهتان را به حادثه مهمان کن

 

امروز چه دلتنگم

امروز چه دلتنگم

مثل من که مثل من گم ترانه کمرنگم

مثل من که مثل من گم ترانه کمرنگم

مثل من که مثل من گم ترانه کمرنگم

مثل من که مثل من گم ترانه کمرنگم

مي خوام فراموشت كنم اما نمي تونم گلم ..

 نمي دونم چيكار كنم كه يادت نكنم..

من نمي خوام تنها باشم

تنهاي اين تو اين زمان باشم ..

نمي خوام بي وفا باشم نمي خوام بي پناه باشم ..

اما نمي زاره كه باشيم با هم موندگار مااااااااااااااااااا..

مي خوام برم يه راه دور ..

مي خوام برم به اون زمون ..

به زموناي دوره دور ..

به يه دنياي جور با جور ..

مي خوام فراموشت كنم اما نميشه اي دلم..

نمي دونم چكار كنم كه ديگه يادت نكنم..

مي خوام فراموشت كنم برگ و روح و جسمت كنم ...

امامي ترسم نشه كه از قلبم بيرونت كنم...

تو هيچ وقت از من دور نشو اما بزار من دور باشم

چون تو خودت خوب ميدوني نميتونم تركت كنم

 ميخوام فراموشت كنم اما نمي تونم گلم

ميخوام فراموشت كنم اما نمي شه اين دلم .

اما نمي زاره زمونه كه باشيم با هم موندگار مااااااااااااااا .

 خبري ازت نبوده خيلي بي تاب تو بودم
اومدم سراغت اما پره گريه شد وجودم

خيلي دلتنگ تو بودم گل مهربون و نازم
نميدونم چرا اينجام يا اصلا چم شده بازم

اون همه قول و قرارو اومدم يادت بيارم
اما انگار ديگه راهي واسه برگشتن ندارم

اينجا گل بارونه امشب چه قد اين فضا غريبه
چرا من هيچي نميگم چرا ميخندم عجيبه

آخه مجبورم بخندم کسي اشکامو نبينه
حالا کو تا باورم شه سرنوشته من همينه

به نظر مياد که امشب از قلم افتاده باشم
ارزوم بود که من امشب پيش تو وايساده باشم

چه لباس هاي قشنگي بهت مياد چقدر عزيزم
تو ميخندي و من از دور دارم اشکامو ميريزم

خوش سليقه هم که بودي اره بهتر از من اونه
سرتره ازم ميدونم اون که ميخواستي همونه

تازه فهيدم حسودم دست تو تو دست اونه
اي خدا انگاري اونم نقطه ضعف مو ميدونه

حالا تو دست تو حلقست دست اون حلقه تو دستات
يا من اشتباه ميبينم يا دروغ بود همه حرفات

بله رو بگو گل من تو ازم خيري نديدي
ارزوم بود که ببينم تو تورختاي سفيدي

حالا هر دو حلقه داريم تو تودستت من تو چشمام
تو زدي من اما موندم زيره قولت روي حرفام

برو خوشبخت شي عزيزم تو ازم خيري نديدي
ارزوم بود که ببينم تو تورختاي سفيدي

بله رو بگو گل من بگو و شرش بکن
من وزندگي بي تو باورم نميشه اصلا

داره سردم ميشه کم کم خيسه از اشکام لباسام
همه گريه هامو کردم اشکي نمونده واسم

ميزنم بيرون از اينجا بله رو ميگي نباشم
ميرم اون بيرون يه گوشه دست به دامن خدا شم

بله رو گفتي تموم شد ديگه اين آخره کاره
هي ميخوام بگم مبارک ولي بغضم نميذاره

هق هقم تبريک من بود من واسه تو گريه کردم
قطره قطره هاي اشکو به تو امشب هديه کردم

امشب نو جشنت عزيزم نميدوني چي کشيدم
اما کاش اشکام نبودن تو رو باز بهتر ميديدم

ديگه چشمام نميبينه دسنم هم نمينويسه
دل خوشيم همين يه نامست گر چه اينم خيسه خيسه

اخرين جمله نامم اينه از ته وجودم
برو خوشبخت شي عزيزم خيلي عاشق تو بودم

اگر شبي فانوس ِ نفسهاي من خاموش شد،

اگر به حجله آشنايي،

در حوالي ِ خيابان خاطره برخوردي

و عده اي به تو گفتند،

كبوترت در حسرت پر كشيدن پرپر زد!

تو حرفشان را باور نكن!

تمام اين سالها كنار ِ من بودي!

كنار دلتنگي ِ دفاترم!

در گلدان چيني ِ اتاقم!

در دلم...

تو با من نبودي و من با تو بودم!

مگر نه كه با هم بودن،

همين علاقه ساده سرودن فاصله است؟

من هم هر شب،

شعرهاي نو سروده باران و بسه را

براي تو خواندم!

هر شب، شب بخيري به تو گفتم

و جواب ِ تو را،

از آنسوي سكوت ِ خوابهايم شنيدم!

تازه همين عكس ِ طاقچه نشين ِ تو،

همصحبت ِ تمام ِ دقايق تنهايي ِ من بود!

فرقي نداشت كه فاصله دستهامان

چند فانوس ِ ستاره باشد،

پس دلواپس ِ‌انزواي اين روزهاي من نشو،

اگر به حجله اي خيس

در حوالي ِ خيابان خاطره برخوردي!?

روزي باز تورا خواهم ديد.

وآن روز ره به سفرعشق خواهيم سپرد

همانگونه كه تو خواستي

همانگونه كه من خواستم

به كوير, كه ميعادگاه حقيقي عشق است .

وآنجا, غروب را خواهيم نگريست

 "وداعي عاشقانه"  

نمايشي خونين از جدايي عاشق از معشوق.

لحظه دل بريدن ورفتن

لحظه قرباني خورشيد درمذبح عشق

آن لحظه قدم خواهيم زد,  درپهنه غروب پرازبغض خورشيد!

و يقين آن لحظه ميدانيم

كه "غروب" چرا اينهمه دلگير است...

شايد آن روز به پاس شركت درغم غروب،  فرصتي يابيم

فرصتي براي عاشق شدن،

فرصتي براي عاشق زيستن

شايد آن روز،

روز من و تو  باشد

روز شكستن پرهيز...

شايد آن روز

اگر آن روز

عاشق باشيم هنوز

سلام مهدي دلم برات خيلي تنگ شده كاري كن كه من هم بيام پيشت اخه تنهايي سخته و زندگي در بين اين همه گرگ ، راستي آقا مهدي داريم به سالگردت نزديك ميشيم ؟بحرحال يادت بخير

به ياد مهدي فراموش نشدني

این قصه را بدون خودت ماجرا نکن

من با غروب شعر خودم گریه میکنم              

مهدي جان بیا و این همه چون و چرا نکن

اصلاٌ نیامده تو چرا غصه میخوری؟!              

داری گلم ، کنار دلم ، گریه میکنی ؟!

از اینکه عاشقی به من عادت نکرده است         

دار دلم ، ندار دلم ! گریه میکنی ؟!

مهدي ! نترس پشت سرت حرف میزنند                   

اینجا دلی برای دلی غم نمیخورد!

دنیا عجیب و قصه آدم عجیب تر              

حتی کسی به درد خودش هم نمیخورد!

تنها دلیل زندگی و آرزوی من :                         

وقتی صدای ما دو نفر مو نمیزند –

- پس باید از تمام خودیها جدا شویم                   

دنیا برای ما به کسی رو نمیزند!

آری بمان که قصه بدون تو ناقص است             

شعرم برای غیر تو لایق نمی شود

باید من و تو ، ما بشویم و نشان دهیم              

دنیا حریف این دل عاشق نمی شود!

در صحرای وجودت

چون آهویی گریزان از چنگ صیاد

دستانت

تکیه گاهی امن می شوند برایم

و چشمان نافذت نفس بریده ام را التیام می بخشد

شبنم صبحگاهی چشمان من راهی به بیرون می یابند

و می آیند و می آیند

و برگ سبز چهره ام خیس اشک می شود

لبخند می زنی

خون را به رگهایم تزریق می کنی

و من

نمی دانستم که اینقدر از من دوری

و تو

چه خوب می دانستی که چقدر به تو نزدیکم

و من هنوز هم چشم براهم

تا تو

برگردی

بايد تورو يدا کنم شايد هنوز هم دير نيست

تو ساده دل کندي  ولي تقدير بي تقصير نيست

با اينکه بي تاب مني بازم منو خط ميزني

بايد تورو پيدا کنم تو با خودت هم دشمني

کي با يه جمله مثل من ميتونه آرومت کنه

اون لحظه هاي آخر از رفتن پشيمونت کنه

دل گيرم از اين شهر سرد اين کوچه هاي بي عبور

وقتي به من فکر ميکني حس ميکنم از راه دور

آخر يه شب اين گريه ها سوي چشامو ميبره

عطرت داره از پيرهني که جا گذاشتي ميپره

بايد تو رو پيدا کنم هر روز تنها تر نشي

راضي به با من بودنت حتي از اين کمتر نشي

پيدات کنم حتي اگه پروازمو پرپر کني

محکم بگيرم دستتو احساسمو باور کني

پيدات کنم حتي اگه پروازمو پرپر کني

محکم بگيرم دستتو احساسمو باور کني

بايد تورو پيدا کنم شايد هنوز هم دير نيست

تو ساده دل کندي  ولي تقدير بي تقصير نيست

بايد تو رو پيدا کنم هر روز تنها تر نشي

راضي به با من بودنت حتي از اين کمتر نشي

تو که چشمات خیلی قشنگه

رنگ چشمات خیلی عجیبه

تو که این همه نگاهت واسه چشمام گرم و نجبیه

تو که چشمات خیلی قشنگه

رنگ چشمات خیلی عجیبه

تو که این همه نگاهت واسه چشمام گرم و نجبیه

میدونستی که چشات شکل یه نقاشیه که تو بچگی میشه کشید

میدونستی یا نه

میدونستی که تو چشمای تو رنگین کمون و میشه دید

میدونستی یا نه

میدونستی که نموندی

دلم و خیلی سوزوندی

چشات و ازم گرفتی من و تا گریه رسوندی

میدونستی که چشامی همه ی ارزوهامی

میدونستی که همیشه تو تموم لحظه هامی

میدونستی همه ی ارزوهام واسه ی چشم قشنگ تو پروندم رفتش

میدونستی یا نه

میدونستی که جوونیم و واسه چشم عجیب تو سوزوندم رفتش

میدونستی یا نه

میدونستی که نموندی

دلم و خیلی سوزوندی

چشات و ازم گرفتی من و تا گریه رسوندی

میدونستی که چشامی همه ی ارزوهامی

اگه فاصله افتاده اگه من با خودم سردم

تو کاری با دلم کردی که فکرشم نمی کردم

چه آسون دل بریدی از دلی که پای تو گیره

که از این بدترم باشی واسه تو نفسش میره

نمی ترسم اگه گاهی دعامون بی اثر میشه

همیشه لحظه آخر خدا نزدیک تر میشه

تورو دست خودش دادم که از حالم خبر داره

که حتی از تو چشماشو یه لحظه بر نمیداره

تو امید منی اما داری از دست من میری

با دستای خودت داری همه هستیمو میگیری

دعا کردم تورو بازم با چشمی که نخوابیده

مگه میزاره دلتنگی مگه گریه امون میده

مریضم کرده تنهایی ببین حالم پریشونه

من اونقدر اشک میریزم که برگردی به این خونه

حسابش رفته از دستم شبایی رو که بیدارم

شاید از گریه خوابم برد درا رو باز میزارم

اگر می بینی عاشق تو هستم ، دیوانه تو هستم ، و تمام فکر و

زندگی من تو شده ای

به خدا بدان که این دست خودم نیست!

اگر میبینی چشمانم در بیشتر لحظه ها خیس است و دستانم

سرد است و اگر میبینی همه لحظه های دور از تو بودن اینهمه

سخت و پر از غم و غصه است بدان که این دست خودم نیست!

دست خودم نیست که همه لحظه ها تو را در جلو چشمانم میبینم
و به یاد تو می باشم.

دست خودم نیست که دوست دارم همیشه در کنارت باشم ، دستانت را بگیرم ، بر
لبانت بوسه بزنم و تو را در آغوش خودم بگیرم!

به خدا دست خودم نیست که هر شب به آسمان نگاه می اندازم و

ستاره ای درخشان را میبینم و به یاد تو می افتم!

دست خودم نیست که هر سحرگاه به انتظارت مینشینم تا در


آسمان دلم طلوعی دوباره داشته باشی

امیدوارم روزی بتوانم بهترین شعر زندگیم را برای تو بسرایم
و تقدیم تو کنم گرچه که یقیین دارم که می دانی
نه تنها اشعارم که تمام هستی ام وجودم تقدیم به توست
تو الهام بخش بهترین ابیات شعرهای منی
وقتی اولین سلام نخستین دیدار
ملتهب ترین نگاه را به یاد می آورم
آن زمان که با نگاهی معصومانه با لبخندی کودکانه
 و با صداقتی شاعرانه دستهایم را فشردی
و آن زمان را که شوق هر روز دیدنم
و هر روز دیدنت آرامم می کرد ...
آه ! افسوس که چه زود گذشت. باور می کنی ؟
باور کن که لحظه لحظه اندیشیدن به تو
حتی با اینهمه فاصله و درد
خون زندگی ،عشق به زندگی ،
عشق به بودن را دررگهایم به جوش می آورد!
باور کن که هنوزهم دوست دارم
کودکانه بی پروا صادقانه عاشقانه دیوانه وار
بگویم دوستت دارم بگویم ازازل تا به ابد
عاشقانه ودیوانه واردوستت دارم
گرچه گفتن و شنیدنش راازمن دریغ می کنی
می هراسی می گریزی
اما من هنوز هم دوست دارم که بگویم دوستت دارم ...مهدي عزيز من

به التماس نجیبم بخند حرفی نیس
شکسته پای شکیبم بخند حرفی نیست

در امتداد جنونم بیا و رو در رو
به خنده ‫های عجیبم بخند حرفی نیست

از آخرین نفس کوچه هم پرم دادند
به این غروب غریبم بخند حرفی نیست

طلسم اشک مرا با فریب دزدیدند
تو هم برای فریبم بخند حرفی نیست

من از عبور نگاهی شکسته ام، آری
شکستن است نصیبم بخند حرفی نیست ه حال من پری دل گرفته هم خندید
تو هم بخند حبیبم ـ بخند حرفی نیست

تو بمون واسه همیشه ، این جدایی حق ما نیست
بودن تو آرزومه ، حتی واسه ی یه لحظه  

می میرم بی تو

خوندن من یه بهانه هست
یه سرود عاشقانه هست
من برات ترانه می گم تا بدونی که باهاتم
تو خود دلیل بودنم ، بی تو شب سحر نمی شه
می میرم بی تو

من عشقت رو به همه دنیا نمی دم
حتی یادت رو به کوه و دریا نمی دم
با تو می مونم واسه همیشه

خاطرات تو رو چه خوب چه بد حک می کنم
توی تنهایی هام فقط به تو فکر می کنم
با تو می مونم واسه همیشه

اگه دنیا بخواد منو تو تنها بمونیم
واست می میرم جواب دنیا رو می دم  

با تو می مونم واسه همیشه

من عشقت رو به همه دنیا نمی دم
حتی یادت رو به کوه و دریا نمی دم

خاطرات تو رو چه خوب چه بد حک می کنم
توی تنهایی هام فقط به تو فکر می کنم
با تو می مونم واسه همیشه...

من بدون تو نمیتونستم

خواب من پر شده بود از کابوس

تو به من جرات طوفان دادی

واسه آرامش این اقیانوس

من واسه رد شدن از تاریکی

اسمی غیر از تو نمیدونستم

نبض این حادثه تو دست تو بود

من بدون تو نمیتونستم

شاید از حادثه میترسیدم

راه پروازمو گم میکردم

اگه رویا تو نمی فهمیدم

مونده بودم تو عبور از برزخ

روی مرز قفس آزادی

این تو بودی که منو فهمیدی

تو همونی که نجاتم دادی

خدا حافظ...خدا حافظ
دیگر با خودم تنها
در پردتگاه زندگی
سرگردان
تنها
در پنجه حادثه
اینسو و آنسو میگردم
خدا حافظ...خدا حافظ..
من دیگر با خودم تنها
سر به گریبان تنهائی
دنبال خودم میگردم
من دیگر به آهنگ میله های
گردان مرگ گوش نهاده ام
خدا حافظ...خدا حافظ
من دیگر رازهای ناگفته ام را
به اشکهایم قصه میکنم
گره اندوه سینه ام را
با دندانهایم میگشایم
من دیگر با خودم تنها
از زمستان سرد محبت تو
به سوی بهار گرم تنهائی
سفر میکنم
خدا حافظ...خدا حافظ
دیگر با خودم تنها
پروازم را با بال شکسته ام
سوی دیار بیگانه
میگیرم...
با غصه حسرت کنار میایم
و با اشکهایم همدست میشوم
خدا حافظ....خدا حافظ
دیگر همین چاره من است!
خدا حافظ

گفتی از عشقم حذر كن چه بد كردم نكردم

يادمو از سر بدر كن چه بد كردم نكردم

روز اول گفته بودی ولی از تو نشنيدم

توی آيينه ديروز كاشكی فردارو ميديدم

با تو عشق آمد و گم شد هر چه بود زير و زبر شد

لحظه هام خالی و خسته زندگی بيهوده تر شد

فكر آزار و خطر كن چه بد كردم نكردم

عشق اولين تو بودی با تو من عشقو شناختم

ای تو عشق آخرينم رفتی و درد و شناختم

با تو من عشقو شناختم با تو من زندگی ساختم

از كسی گلايه ای نيست اگه باختم به تو باختم

هر كسی پس از تو آمد خلوت منو به هم زد

سرنوشت من نبوده سر نوشتی كه رقم زد

با تو عشق آمد و گم شد هر چه بود زير و زبر شد

لحظه هام خالی و خسته زندگی بيهوده تر شد

متن اين آپ را دوست خوبم مينا خانوم فرستاده

شب آغاز هجرت تو
شب در خود شکستنم بود
شب بی رحم رفتن تو
شب از پا نشستنم بود
شب بی تو
شب بی من
شب دل مرده های تنها بود
شب رفتن
شب مرد ن
شب دل کندن من از ما بود
واسه جشن دلتنگی ما
گل گریه سبد سبد بود
با طلوع عشق من و تو
هم زمین هم ستاره بد بود
از هجرت تو شکنجه دیدم
کوچ تو اوج ریاضتم بود
چه مومنانه از خود گذشتم
کوچ من از من نهایتم بود
به دادم برس
به دادم برس
تو ای ناجی تبار من
به دادم برس
به دادم برس
تو ای قلب سوگوار من
سهم من جز شکستن من
تو هجوم شب زمین نیست
با پر و بال خاکی من
شوق پرواز آخرین نیست
بی تو باید دوباره بر گشت
به شب بی پناهی
سنگر وحشت من از من
مر حم زخم پیر من کو؟
واسه پیدا شدن تو آینه
جاده سبز گم شدن کو؟
بی تو باید دوباره گم شد
تو غبار تباهی
با من نیاز خاک زمین بود
تو پل به فتح ستاره بستی
اگر شکستم از تو شکستم
اگر شکستی از خود شکستی
به دادم برس
به دادم برس
تو ای ناجی تبار من
به دادم برس
به دادم برس
تو ای قلب سوگوار من
شب بی تو
شب بی من
شب دل مرده های تنها بود
شب رفتن
شب مردن
شب دل کندن من از ما بود